Sa tuwing babalik ako sa pagkakawalay sa lupang sinilangan at sa pinakamamahal kong laro, sagana ako sa pasalubong para sa mga kababayan: Economy Size na pag-unawa, Family Pack na pasensiya at simpatyang Buy 1 Take 1. Kaya nang batiin ako ng aking mga kabaranggay nang isang masigabong “Heto na! Nagbalik na ang Pilosopong Tsismoso! Marami na naman tayong madidinig na malalalim na reklamo,” ako ay napangiti lamang. Nang nagkainuman nitong nag-Santa Crusan may nakapagtanong, “P’re, ano’ng sipat mo sa rambulan ng BAP at SBP?” Ako ay muling ngumiti, “Hayaan mo sila, kakayanin nilang ayusin ‘yan,” sabay tagay.

Hunyo na, at para yatang itinadhana na sabay ang pagkaubos ng aking mga pasalubong at ang pagtatanghal ng kongreso ng SBP. Kaya hindi lang ako ngayon medyo asarin na, may mga pangyayari pang dapat talagang kaasaran. Malaki at marami ang inasahan mula sa SBP buhat nang ipinuwesto ni Manny Pangilinan si Pato Gregorio bilang pinuno ng SBP. Inasahan na magkakaroon ng pakay na may buhay at sistema na may saysay ang basketbol dito sa Pilipinas. Inasahan na magkakaroon ng tunay na kahulugan ang mga katagang “para sa ikauunlad ng laro at ikararangal ng bayan.” Nguni’t ang mga umasa ay nabigo. Hindi luminaw ang dikersiyon na dapat tahakin. Ang luminaw lamang ay kung sinu-sino ang kakampi at kaaway ng SBP at kung sino ang mga balimbing.

Hindi pwedeng ikaila na malaki ang naging pagkukulang ng BAP noong panahon nila, nguni’t tunay na nakapanghihinyang na winaldas ng SBP ang pagkakataon ng panibagong panimula. Ibang lingguahe ang binibigkas ng pamunuan ng SBP kaya hindi nila naipahayag nang maigi sa mga dapat paliwanagan ang kanilang mga nagniningning na pangarap. Hindi nila nakuhang ibenta and kanilang mga ninanais para lahat ay tumaya nang lubusan. May pwesto dito sa talipapa namin na nagtitinda ng bananaque, turon at samalamig. May nakapaskil ditong Vision-Mission Statement. Ang lakas ng benta. Buong puso kong inirerekomendang maging consultant ng SBP ang may-ari nito. Makakamenos pa sa pa-merienda sa mga miting.

Higit pa sa laro, ang basketbol sa Pilipinas ay negosyo ay hanapbuhay. Negosyo sa mga nangangapital at hanapbuhay sa mga nagpapatakbo. Higit pa sa laro, and basketbol ay industriya. Isang industriya na puno ng mga taong tumanda na sa basketbol, mga “old schoolers” ‘ika nga. Hindi porke’t kayo na ngayon ang nasa poder ay pwede na ninyo silang mandohan. Dahil sa maniwala kayo o sa hindi, kapag ang mga nagkagulang na sa pagco-coach at ang mga nagayot na sa pagre-referee ay nabanas sa inyo, kahit anong klaseng pamumuno ang gawin ninyo, walang iba pang susunod sa inyo kundi ang mga sipsep na lamang.

Kapag ang mensahe na natangap ng isang mahigit dalawangpung taon nang nagco-coach ay “Luma na ang mga alam mo. Kung gusto mo talagang makatulong, magpasailalaim ka sa amin at tuturuan ka namin ng mga makabagong paraan. ‘Nga pala, ang magtuturo sa ‘yo ‘yung dating tatanga-tangang player mo na malakas ang kapit sa amin,” anong klaseng kooperasyon ang aasahan mo sa kanya? O kaya, kapag ang intindi ng isang labingwalong taon nang nagre-referee ay “Hindi mo alam ang lahat ng mga bagong patakaran. Iba na ang sukatan ngayon kaya kailangan magpasailalim ka sa amin para maturuan kang mabuti. Pagkatapos nga pala, kahit hindi kami ang autorisadong magbigay ng lisensiya sa ‘yo, bibigyan ka namin ng lisensiyang kikilananin sa pangkalawakan,” anong gana ang maipapakita niya?

Karamihan sa mga ito ay wala lang imik dahil umaasa sila sa industriyang ito para sa kanilang ikabubuhay. Ang pwede lang pumalag ay ‘yung may ibang pagkukunan ng panustos. Siguradong napansin na rin ito ng SBP, na sa hindi katagalan ay naging “lame duck” ang pinuno, o sa Tagalog, baldadong pato. Tapos ngayon, may bagong luklok na pinuno, si Noli Eala, na sa halip na may bitbit na bagong pag-asa ay nakapagpataas lamang ng mga kilay. Ang pakay daw ng mga nagpwesto ay para matutukang mabuti ang FIBA. Mas type daw ni Baumann ang morenong matipuno kaysa maputlang patpatin. Ang pakay naman daw ng tumanggap ng pwesto ay para makaposisyon na sa susunod na eleksiyon. Sabi-sabi lang naman ‘yan dito sa aming barangay.

Namputsa talaga! Heto na naman tayo! Meron kaya sa Duty Free ‘nung nalimas ko nang pasalubong?